وبلاگ من یه وبلاگ شادمهری نیست اما من خودم یکی از طرفدارای شادمهر هستم. امروز به طور اتفاقی به یه وبلاگ شادمهری رفتم و متن حرف های یک شادمهری به هوادارهای شادمهر رو که خیلی قشنگ بود خوندم و تصمیم گرفتم توی وبلاگم بذارم تا شما هم بخونید! این نامه برای زمستان ۸۷ هستش که بعد از کنسرت کلن شادمهر و شایعه اعتیادش به مواد مخدر نوشته شده ..

جالبه بدونید مجلات ایران هنوز هم از شادمهر مینویسن ! خیلی جاها نویسنده ها نمیتونن اسم شادمهر رو توی نوشته هاشون بیارن و مخفف اسمش رو مینویسن و خیلی جاها هم به نام "عقیلی" ازش یاد میکنن! چند وقت پیش یه مصاحبه از بنیامین خوندم که توش صراحتا اسم شادمهر رو آورده بود و امروز هم توی یه مجله ای دیدم وقتی درباره یه ترانه سرا نوشته شده بود اسم آهنگ یاس شادمهر رو هم آورده بود که به چه زیبایی سروده و اجرا شده! این باعث خوشحالیه و نشون میده مجله ها هنوز هم نتونستن اسم شادمهر رو از توی حرف هاشون فیلتر کنن و هنوزم که هنوزه این شادمهره که موضوع خیلی از حرف های اوناس!

اگه یه شادمهری هستین متن زیر رو بخونید و نظرتون رو راجع بهش بگین. نویسنده این متن یه آقایی به اسم پویاست که به نظرم خیلی خوب تونسته احساسش رو نسبت به شادمهر و کارهاش و اطرافیانش بیان کنه!

مونا برزویی، شادمهر عقیلی، نبرد با تاریکی!!!

میتونید بخونید یا نخونید، قضاوت کنید یا نکنید، شما میتونید انتخاب کنید، این برگ برنده ی شماست ... با این همه هنوز تردید دارم که بنویسم یا نه، شایدم تنها خسته ام، باید اتفاقات بهتری بعد از تقدیر رخ میداد اما ... نیافتاد . نه تنها برای شادمهر عقیلی، بلکه برای مونا برزویی هم، حداقل فکر می کردم وقتی حادثه ای به نام تقدیر رخ میده، حتی برای یکبار هم شده عینک های خاکستری رنگمون رو برمی داریم و دنیا رو با رنگ اصلی خودش میبینیم ... اما بازهم، ندیدیم !! انگار که سالهاست به کور بودن عادت کردیم !! حیف...

به عنوان دوستی خیلی دور، تنها اعتراض کردم به نوع برخوردها در قبال ایشون و صد البته شادمهر عقیلی عزیزم که همین جا هم فرارسیدن فصل دیگری از طپش های قلبش رو تبریک می گم ... اضافه میکنم که احتمالا خانم برزویی هم خواننده ی این پست خواهند بود و کاش، شادمهر عقیلی با تمام فرسنگ ها دوری، همیشه از بی نهایت غربتی که سفر کرده احساس کنه آغوش گرم هوادارانش رو ... کاش بدونه ما هستیم چون روح بزرگش رو دوست داریم، حتی اگر نخونه، آهنگی نسازه و يا سکوت کنه ... !!

این روزها که ترانه در می میرم و می میری و قوافی تکراری خلاصه شده، شعر مونا برزویی برهنه از تکراره و سرشار از احساس لطیف شاعرانگی . مونا برزویی آهسته آهسته تبدیل به یک جریان خاص و جاوادانه میشه و متاسفم که مانند همیشه برخوردها به گونه ای هست که تا کسی رو به اوج پرواز می کنه دیگران، پرواز نمی کنند که هیچ، تیرو کمان به دست میگیرند.

مونا برزویی بی ادعا، صادق و مهربان ترانه می نویسه، اگر چه آشنایی با شادمهر سکوی پریدنش بود اما اگر اشک من، تقدیر و هیچ همکاری دیگری با شادمهر برایش اتفاق نمی افتاد هم به جایگاهی که لایقش بود می رسید، چنان که ایرج جنتی عطائی رسید، اردلان سرفراز رسید، زویا زاکاریان رسید، شهریار قنبری رسید ... در واقع پل رسیدن به جاودانه گی تفاوتی هست که در آثار خلق شده رخ میده ... اصلا به همین دلیل بود که شادمهر، شد تک ستاره ی موسیقی و خالق خاطرات خوب و قشنگ؛ و فکر کنید به اینکه اگر این تفاوت در شعر مونا برزویی رخ نداده بود شادمهر برای کلامش باز هم ساز می زد یا نه !؟ حالا اگر کسی قادر به کشف زیبایی کلام در (عکس تو )، (کوه ) و... نیست شاید از کمبود احساس زیبا شناسی رنج می بره؛

بی شک اگر خصوصیت های اخلاقی مونا برزوئی چیزی غیر از این می بود همکاری دوباره ای هم با شادمهر برایش اتفاق نمی افتاد، پس با تکرار این جمله که اگر شادمهر نبود کسی ایشان را تا ابد هم نمی شناخت، خود آزاری نکنید!!! البته اگر از خود شادمهر عقیلی شادمهری تر نیستید!!!

(باید یک روز، یک جا یک زمان یاد بگیریم که از داشته هامون حمایت کنیم .. باید یاد بگیریم که اگر خودمون ستاره نمی شیم، ستاره ها رو حط نزنیم...!! ستاره ای که می درخشه و اثبات میشه، ستاره ای که از نهایت تاریکی به روشنایی می رسه، باید حمایت بشه؛ دیروز که شادمهر رفت، امروز گلشیفته میره، فردا نوبت کیه!!؟ نوبت کیه !!؟ تا حالا از خودتون پرسیدین !!؟ شاید خود شما ...)

تقدیر پر از احساس جاودانه گی ست، اینقدر جاودانه که در نگاه شادمهر عقیلی ماورایی باشد، شادمهری که حادثه ای بی تکرار در تمام ادوار موسیقی بعد از انقلاب 57 در ایران بوده .. و کاش اصحاب رسانه ای که قلم در دست و مدعی به درج حقیقت هستند، کمی در بیان اخبار و حوادث مرتبط با این تک ستاره (به خصوص در ارتباط با برگزاری کنسرت کلن ... ) صادق تر هم می بودند...

کاش به جای این همه تنها دست مریزادی می گفتند و خسته نباشید؛ تهمت ها یی که این روزها در گوشه و کنار شهر چون نسیمی خاموش اما ویرانگر پیچیده تا بی نهایت زشت و ناپسندند . خانم ها و آقایان محترم رسانه کسی انتظار حمایت از شما و هیچ شخص خاص دیگری ندارد، همانطور که در آن فروردین خاکستری نداشت؛ وقتی پله های وزارت ارشاد رو دو تا یکی می کرد، وقتی که با ذوق از آدم و حوا می گفت، وقتی که آهسته آهسته رفت و حتی نگاهی به پشت سر نکرد، وقتی کوله بار سفرش ساز بود و ساز؛ تو کجا بودی !؟ برای ماندنش چه کار کردی که طلب کاری !؟ شایدم حق داری که رد پای خیالش را هم تخریب می کنی چون، تو هم 6 سال به سکوت آمیخته ای و با حسرت، چشم به راه بازگشتنش، چه خیال پوچی !! 6 سال یا بیشتر، سکوت و سکوت، نه پدیده ای داریم، نه اثری ماندگار و موسیقی رو به زوالمان!!! از چه چیز صحبت کنی اگر باز هم از شادمهر نگی!!؟ اگر امروز نگی معتاد است، اگر فردا نگی می خواهد باز گردد... باز هم سکوت و سكوت !! میدانم حرص میخوری ... دلم برایت می سوزد که هنوز، ناجی زنده بودنت، تنها اسم بزرگ شادمهر عقیلی است...

با تمام اینها راست میگویی؛ خواسته ی بزرگی ست اگر بگوئیم بگذارید همان که هست باشد، همانگونه ما دوستش داریم...

زمستان 1387

پ.و.ي.ا

منبع: سایت  http://shadmehr-art.blogfa.com